امیرحسین طاهری‌نیا

احساس ترس، خستگی یا اندوه کاملاً طبیعی است. شما نباید همیشه وانمود کنید که فولادین هستید؛ به خودتان حق استراحت و گریستن بدهید تا انرژی دوباره برای در آغوش کشیدن فرزندتان داشته باشید.

بیمارستان نباید تمام دنیای کودک شود. بازی‌های کوچک فکری، دیدن انیمیشن‌های شاد و گفتن جوک‌های خنده‌دار در تخت بیمارستان، سیستم ایمنی بدن کودک را تقویت و روحیه او را زنده نگه می‌دارد.

با زبان کودکانه و پر از امید سخن بگویید. داروها را به عنوان «سربازان کوچکی» معرفی کنید که با ویروس‌ها و سلول‌های شیطون مبارزه می‌کنند تا پیروز میدان شوند.

به جای نصیحت‌های تکراری، در کارهای روزمره مانند خرید منزل، پخت غذای گرم، نگهداری از فرزند دیگر در خانه یا کمک‌های مالی بی‌سروصدا همراه این خانواده‌ها باشید.

خواهران و برادران کودک مبتلا نیز در معرض استرس و احساس تنهایی هستند. روزی چند دقیقه گفتگوی اختصاصی و ابراز محبت به آنها، توازن عاطفی کل خانواده را حفظ می‌کند.

صحبت با مادران و پدرانی که این روزها را تجربه کرده یا با موفقیت پشت سر گذاشته‌اند، بزرگ‌ترین بار تنهایی را از دوش شما برمی‌دارد و نوری واقعی به مسیر می‌تاباند.